≈ a blog of one's own ≈

PIT PIT PIT...

2010-12-23T00:43:00.003+02:00

Burada da yer alsın istedim, Atilla Atalay'dan:

http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=%C3%B6p%C3%BCc%C3%BCk+bal%C4%B1%C4%9F%C4%B1%2F%2311907302

'Sacmalayan Insanlar 101' / sf.149

2010-11-04T14:01:00.003+02:00

Deli olacağım.
.
Karşılıklı olarak bir süredir birbirimizi aramayıp ihmal ettiğimiz arkadaşların bana neden gelip de "Hiç aramıyorsun, sormuyorsun, peeh unutuldum" diye trip atmasını an-la-ya-mı-yo-rum. Bak şunu anlarım, misal sen bir arkadaşını sürekli arayıp sormaya çalışıyorsundur, ama sen aramasan onun hiç arayacağı yoktur (ki aramaz da zaten), o zaman "aşkolsun, ben de aramasam hiç aradığın sorduğun yok bre vefasız" deme hakkı sende haklıdır, abartmamak kaydıyla kullanabilirsin. Ancak iki taraf da kendi işlerine güçlerine daldıysa, bir süre sonra bi şekilde bi tarafın "aa şunu bi arayayım" demesiyle tekrar iletişime geçtilerse, lütfen diğer tarafın ilk kurduğu cümlelerden biri "Hiç arayıp sormuyorsun :(" olmasın lütfen, rica ediyorum. Sen de beni aramadın yahu! Bak ben en azından bir şeyler diyorum şu an, e sen onu da yapmadın? Bak sinirleniyorum yine.
.
Lütfen şu cümleyi kurup karşıdakine içinden ya sabır çektirmeden önce kendini neye dayanarak karşı taraftan daha vefalı görebildiğin konusunda bir otur düşün arkadaşım.
.
Yours sincerely,
edoras

Takipsizlik Prensibi

2010-11-04T13:43:00.004+02:00

Günlük tutanlara her zaman özenmişimdir.
.
Takdir ediyorum, insanlar her şeylerini sıkılmadan yazıyorlar günlüklerine, yıllar sonra tekrar okuduklarında kendi kendilerine gülüyorlar, hey gidi diyorlar falan. Bak Burçak Çerezcioğlu'nun günlüklerinden kitap bile yapıldı (Mavi Saçlı Kız), benimki broşür bile doldurmaz misal. Ben de birkaç kez teşebbüs ettim ama yürümedi. Cicili bicili günlükler, tüylü kalemler bile aldım yazma şevki gelsin diye (kendimden utanıyorum şu an ahah), ama yok, birkaç gün yazdım, gerisi gelmedi. Şey olayını sevmiyorum ben, olur da biri okursa diye gereği kadar rahat yazamıyorum. Sonradan guncem.com'u keşfettim, fikir çok hoşuma gitti. Yazıyorsun, ediyorsun, istemezsen kimsecikler görmüyor. Bi de genel olarak bilgisayarda yazmayı daha çok seven bir insanım. Daha hızlı oluyor, ayrıca aralara bir şeyler ekleyebiliyor/ yazıyı batırmadan aradan koca bir paragrafı çıkarabiliyorsun sonuç olarak.
.
Ancak bu sefer de şöyle de bir şey keşfettim sonradan (hay ben kendimi), anca üzgün/kızgın olduğumda yazıyordum, hayatım normal akıyorsa, o aralar mutlu sayılabileceksem pek de bir şey yazmıyordum, çünkü aklıma bile gelmiyordu yazmak. Ondan bıraktım biraz, çünkü fark ettim ki ileride okusam durup dururken insanlara kinim alevlenirdi alimallah, "püü boyu devrilesice, bana bunu yapmıştı evet!" falan derdim. Kötü bir şey o.
.
Bu konuya da niye geldim, blog da biraz onun gibi benim için. "Yahu hasta bu insanlar" dediğimde gelip anlatasım geliyor, yoksa bir blogum varmış bilmem neymiş, aklıma gelmiyor genelde. "Saçmalayan İnsanlar 101" dersimizin bir sonraki bölümü bir sonraki post'ta (okuma sırasına göre önceki oluyör aslında, bi üstteki yani). Çalışın sınav yaparım!
.
(Bir de paragraf aralarına nokta koymaya karar verdim, çünkü fark ettim ki Internet Explorer üzerinden girildiğinde paragraf arası boşluklar görülmüyor. Firefox candır.)

Kitap Kokulu Kurtcuk

2010-08-27T20:25:00.003+03:00

Ingiliz edebiyati uzerine master yapmakta oldugumdan butun isim kitap okumak. Okuyorum, okuyorum, okuyorum, bunun uzerine bir seyler yaziyorum, sonra yine okumaya devam ediyorum. Bu okuma kismindan sikayetci miyim? Hayir tabi ki de. Sonunda yazilacak essay'ler olmasa, tezler olmasa omrumu bu master'a takilip kalarak gecirebilirdim mesela. Ama essay olunca olmuyor o, ya yazip gececeksin ya da kalip sutlanacaksin. Kabul etmiyorlar diger turlu.

O degil de, asil sunu demeye gelmistim: Cok fazla ve araliksiz kitap okudugum gunlerde (non-fiction eserler degil de, roman gibi bir olay akisinin oldugu kitaplar), kitaptan basimi kaldirdiktan sonra bir 5-10 dk boyunca (bu sure duruma gore daha uzayabiliyor) dusuncelerim kitap cumleleri gibi akiyor. Mesela disarida yagmur yagiyor ve yagmurun durmak bilmedigini mi dusunuyorum, "Bu yagmur da bir turlu durmak bilmiyordu." diye geciyor dusunce aklimdan. "Bilmiyordu" ne yahu? "Yemek yesem iyi olacakti", "Kadinin semsiyesi ne kadar da guzeldi oyle!". Hep anlatilan gecmis zaman. Kime ne anlatiyorum bilmiyorum. Arada devrik cumleler falan da oluyor galiba hatta. Hosuma gidiyor bir yandan, kendi kendime guluyorum sonrasinda ama arada dunyaya donmekte fayda var.
..
- Houston, we have a problem. There is a lady here who is about to go mad.

Bana yolculuk arkadasini soyle

2010-07-04T17:12:00.002+03:00

Mark Twain demis ki bir zamanlar: “I have found out that there ain’t no surer way to find out whether you like people or hate them than to travel with them.” (Turkce'de benzer sekilde "Bir insani tanimak istiyorsan onunla seyahat et" deniyor galiba. Gerci o da unlu birinin sozunden -hatta belki de bu sozden- cevirme / uyarlamadir, bilemedim).

Ben omrumde boyle dogru bir soz daha gormedim arkadas. -Eski- yurt arkadaslarimla 3-4 gunluk bir geziye gittik, cildirdim. Bu ne uyusukluktur, nasil bir elli saatte hazirlanmaktir, otelden iki saatte cikamamaktir, nasil hep isine gore davranmaktir, baskalarinin fikirlerini iki dakika durup dinlememektir ve bu nasil bencilliktir yahu. Uzatmayacagim, cunku hatirlayinca bile canim sikiliyor. Mark Twain'e saygi durusunda bulunup bu sozu blogumun bir kosesine yerlestirmek istedim yalnizca. (Cerceveletip header kismina mi assam ki?)

Hadi durma kutla bu zafer senin

2010-05-01T23:24:00.004+03:00

Kimi zaman "Eline saglik" cumlesine verecek cevap bulamiyorum.

"Afiyet olsun" degil bahsettigim, o kadarini akil ediyorum cok sukur. O kolay, sahane bir yemek yapiyorsun (o kolay degil), "eline saglik" diyorlar, sen de "afiyet olsun" diyorsun. Ama bi de bazen yapilan is icin denilen "eline saglik" var, onda kimi zaman kitlenip kaliyorum. Diyelim ki yazin bir sureligine yatili misafirlige gittik. Evin hanimi bir is yapacak (camasirlari asmak, balkonu supurmek gibi veya ne bileyim bir sey iste), biz de oyle yiyip icip yan gelip yatmak olmasin diye atliyoruz "ben yapayim" diye. Eyvallah, aferin bize. Bitirince noluyor, evin hanimi tesekkur babinda gulumseyerek "eline saglik" diyor. Iste o an benim devreler yaniyor, "hik, mik, sey" diye kalakaliyorum. "Tesekkur ederim" olmuyor pek orada, sonucta karsidaki insan sana tesekkur ediyor zaten, sen niye karsilik olarak tesekkur edesin?

Oyle iste. Sorun sende degil bende sevgili blog.

Hepimiz pitircigiz

2010-04-08T01:28:00.005+03:00

Insanlarin her onune gelene "bi'tanem" diye seslenmelerini anlamiyorum. Amma bitmez "bir"mis bu arkadas, cogaldikca cogaliyor. Insan is arkadaslarinin hepsine "bi tanem" diye seslenir mi? Bence seslenmesin. Sevgilisine, kocasina, hadi hic olmadi yakin arkadasina saklasin en guzeli.

Ayni sey "canim" sozcugunde de var bak. Bizim oradaki manava gideyim dedim bi gun, daha once de bi iki kere yolum dusmustu ama bir adam vardi her seferinde, bu sefer yaslica bir kadin duruyordu. Kadin masallah noktalama isareti yerine "canim" kullandi. Ama o tonlamanin duyulmasi lazim, bu kadar mi ruhsuz bir canim olur yahu. Kendinden gecmis, hayattan bezmis bir tavirla ve robotik bir sesle "tamam canim", "bundan da ister misin canim?" falan. Dayak var yer misin canim?

Bazi kelimelerin icini bosaltiyoruz bence. Ya tamam simdi seyapmayim, arkadaslarima falan diyorum ben de "ay caniiim cok tesekkur ederim" diye de gidip yeni tanistigim birine demiyorum en azindan. Facebook'ta goruyorum da canimlar cicimler havada ucusuyor, ben pek sevmiyorum iste onu. Ne bileyim isimlerin sonuna "-cim, -cum" eki eklemek daha mantikli geliyor. "Burcucum cok guzel cikmissin" gibi. Cidden sevdigim bir arkadasimsa derim anca, canim tatli benim.

Oyle iste, iyi geceler canlarim.

AGLIYORUM KAHRIMDAN

2009-11-10T00:25:00.005+02:00

Su dunyada bircok hayal kirikligi, can sikintisi yasadim ama bunlardan pek azinda gecen cumartesi oldugu kadar kendimi kotu hissetmisimdir sanirim. Soyle ki, devletimizin bana verdigi yetkiye dayanarak kendimi Ingiltere topraklarina master amacli attim. En bastan beri aklimda Liverpool var olup bunun ilk dakikalarindan itibaren beni cezbeden seylerin en basinda su geliyordu: Morrissey konseri. Evet, severim ben moz'u, belki oyle her sarkisini bilemeyebilirim (adamin the smiths'ten beri dolu sarkisi var zaten), ama beni ozellikle cezbetmis sarkilarini dondurup dondurup dinlerim. Last.fm'e bakilirsa en cok onu dinliyormusum zaten. Eskiden calisirken ogrencilerim bile bilirlerdi sevdigimi, sene sonunda bana yazmis olduklari ufak notlarda bile yazar hatta. Neyse, sadede geliyorum, aylardir bu konserle yatip kalktim, bu sehri secmemde bu konser de etkili oldu. Biletimi aldim, konsere gittim, alt grup olan doll and the kicks'i dinledim, ve morrissey geldiginde resmen sapsal bir vaziyette "oha, ruya olmali bu!" diyordum ki ruya kabusa donustu ve daha 2. (yaziyla ikinci) sarkidayken bir biiip, biip ve biiiiip (aile blogu burasi) adamin teki elindeki bira dolu plastik bardagi morrissey'in kafasina atti ve ne yazik ki hedefi 12'den tutturdu. Sonuc ne oldu, moz kizip gitti, konser iptal oldu, biz de morrissey'i 9 dakika gordugumuzle kaldik.

Bir tek bu fotograf kaldi bana yadigar :(

SEVIYORUM, SEVMIYORUM

2009-09-29T00:09:00.003+03:00

Dedikodu sanırım insan ilişkilerini bozmada en etkili yöntemlerden biri.

Öylesine saf ve sinsice yaklaşıyor, bir de o kadar tatlı ki aynı zamanda, sanki ağza çalınmış bir parmak bal gibi. Zehirli halbuki.

Kurbanın kim olduğu önemli değil. Kapıdaki görevli de olabilir, en tepedeki patron da. Yapılan şey basit birkaç yorum da olabilir, ölesiye kötülemek, amiyane tabirle itin götüne sokmak da. Arkadaşınla göz göze gelip sinsice gülümsemek, kaş göz işareti yapmakla da olur, etrafa kimin varsa toplayıp hararetle anlatmakla da. Ah be abi bir de bu kadar eğlenceli olmasa.. (Çekirdek de getirsek zevki tam çıksa?)

Tam anlamıyla arkadan vurmak bu. Bahsi geçen kişiye ne kendini savunma fırsatı veriliyor, ne olayın aslını anlatma imkanı. Halbuki olay öyle değildi belki? Ya da amaç farklıydı? Hadi diyelim niyet de bozuktu ama sen de sütten çıkmış ak kaşık mısın be arkadaş?

Nasıl bir illet olduğunu, ama içinde büyük bir zevkle nasıl da debelenmekte olduğumu ve hatta halimden hiç de şikayetçi olmadığımı işe girdikten sonra fark ettim. İşyeri kuralları madde 1: İşe vaktinde gel, temiz giyin. madde 2: Çok çalış. Ölüp kalabilirsin ama salla. Reenkarnasyon diye bir şey var diyorlar hem? madde 3: Güler yüzlü ve kibar ol, müşteri senin velinimetindir. madde 4: Aaa bak iş arkadaşların boş boş duruyor. Onları diğerleriyle oturup çekiştirmeye ne dersin?

Evet evet, işyerinin yazılı olmayan kurallarından biri galiba bu. Çalış çalış bir yere kadar, insanın canı sıkılıyor haliyle. Kahve bahane, muhabbet şahane. Oysa na şuradaki çalışanın kıyafeti hiç de öyle değil. Pis kaka. O renk takımın altına gri çorap mı giyilir, zevksiz şey!

Misal o adamı ne severdim, ne kendisine karşı bir hoşnutsuzluğum vardı önceden. Öyle nötr gibi bir şey. Ama siz yaptıklarını anlattığınızdan beri soğudum kendisine karşı. Yüzüne bakınca anlattığınız şeyler geliyor aklıma. Sonra kendimden utanıyorum. Diyorum bu adamın şahsıma yapılmış ne yamuğunu gördüm? Hiç. Başkasına karşı yaptığı bir şeye kendim şahit oldum mu? Hayır. Beni adama karşı soğutan tek şey ne? Başkalarının anlattıkları. Hayır yalan söylemiyorlar biliyorum ama anlatmasaydınız da ben adama karşı durduk yere soğumasaydım keşke. Altı üstü tartışmışsınız, hoş olmayan şeyler söylemiş belki. Tamam da bana karşı her zaman nazik davranıyor, saygılı bir dille konuşup halimi hatrımı soruyor, nereden çıktı bu şimdi? Ya da bu şube diğer şube diye ikiye bölünmüşsünüz resmen, iki taraf da birbirini çekemiyor ve iki tarafta da çalışmış, iki yerin de çalışanlarıyla bir şeyler paylaşmış biri olarak nerede durmam gerektiğini şaşırıyorum. Yanımda 'ötekiler' hakkında demediğinizi bırakmıyorsunuz. Eh onlar da aynı şeyi bizim için yapıyordur muhtemelen. Rahatsız oluyorum arkadaşım hop! Ne bu şiddet bu celal?

Peki ben süper masum, kimseyi çekiştirmeyen bir insan mıyım? Hayır. Yapmam diyen insanın alnını karışlarım zaten. Ama buraya gelene kadar nasıl da sakat bir iş olduğunu, insanları nasıl birbirinden uzaklaştırma kuvveti olduğunu yeni yeni anlamaya başladım. Hadi ortamdaki herkesin bir kişiden dolayı ağzı yandıysa o anki kızgınlıkla bir güzel ortaklaşa atılıp tutuluyor tamam da eskiden olmuş bitmiş şeyleri olaydan bihaber birine anlatıp onda o kişiye karşı bir önyargı oluşturmak niye? Arkadaşlar arasında dedikodu hep yapılır, gayet de zevklidir de işyerine girdiğin an bir kuyu kazma muhabbetine dönüyor olay. Sanki herkes birbirinin açığını ortaya çıkarmak istiyor gibi. Konuşmaya katılmayıp kenardan izleyince anlaşılıyormuş bu. Her zaman bir şekilde muhabbete katkıda bulunduğum için şimdiye dek bu kadar rahatsız olmamıştım galiba. Oturduğun yerden kulak misafiri oluyorsan, tarafsız bir gözle bakıldığında karşı tarafın bu tarafa kıyasla hiç de suçlu bir yanının olmadığının ister istemez ayırdına vardıysan, ve bahsi geçen kişiler sevdiğin kişilerse konuşan kişiye karşı "Dur!" demek geliyor içinden. "Yoksa annem ateş edecek!"

Ha bu bundan sonra ağzımı bantlayıp dedikodu yapmayacağım anlamına mı geliyor sevgili bilog? Ha ha, çok şakacısın kuzum. Bu sigara içmenin kötü bir şey olduğunu bilmen, herkesin bilmesi ama yine de bırakmaman gibi bir şey. "Aman sen sigara içme evladım, çok kötü gerçekten. Ciğerlerine zarar. Ha bu benim elimdeki mi? Sen boşver onu, dediğimi yap, yaptığımı yapma aa. Ha bu arada gel gel anlatacaklarım var sana, şu Necla teyzenin oğlu napmış biliyor musuuun? Gel gel çok heyecanlı, valla bak!"

Hayaller Falan Filan..

2009-08-06T23:22:00.004+03:00

Eğer işinizden memnun değilseniz,
İnsanlar büyüdükçe hayallerinin küçülmesi denen şeyin gerçek olduğuna ciddi manada inanmaya başladıysanız,
Bir zamanlar hayaliniz olan şeyleri gündelik bahanelerle erteliyor, ya da onlardan tamamen vazgeçiyorsanız,
Dışarıdan bakıldığında sakin, huzurlu bir deniz gibi görünen yaşamınız aslında kocaman dalgalar arasında boğulmaktan ibaretse,

bu filmi izlemeyin. Ya da izleyin ve hayatınızda nerede durduğunuzu sorgulayın, bir zamanlar hayalini kurduklarınızla şu anda gerçekleştirdiklerinizin arasına koyduğunuz setleri geç olmadan yıkmaya çalışın. ve oruç aruoba'ya saygı duruşunda bulunun:

"yaşam, geçiştirdiğin birşey olacak
- içinden geçtiğin; geçtikçe geçiştirdiğin;
sonra da, geçip gitmesine izin verdiğin birşey.."

(geçip gitmesine izin vermeyin tabi ki.)

ekstra not: Ayrıca Leonardo di Caprio'yla ilgili önyargılarım yıkıldı, kendisini hala Titanic'teki bebek suratlı salak şey diye tanımlıyordum, biraz geçmişte kalmışım ben. Ve Keyt Winslıt abla, ne güzel bir hatunsun sen öyle!

alaim-i sema

2009-01-23T15:00:00.008+02:00

Düşündüm de "Tam şu anda mutsuz musun?" diye sorsa biri, yoo derim. Ancak aynı şekilde "peki ya mutlu musun?" dese, ona da aynı cevabı veririm. Cevabı tekrarlamamın nedeni son zamanlarda üstüme çökmüş olan hiçbir şey yapmak istemeyip her şeyi geçiştirmekle de ilgili değil. Gün içinde yaşadığım güzel şeyler o anda kalıyor, sonraki level'a atlayamıyorlar sanki. Diğer bölüm sonu canavarları o kadar güçlüler ki, yalayıp yutuyorlar maşallah. Depresyon hırkasını üzerine geçirmiş lirik bir insan gibi olmak istemiyorum, o yüzden ağlayıp sızlanmıyorum da. En yakınımdaki insanlar ömür törpüsü sıkıntılarla uğraşırken işyerinde gerçekleşen sıkıntıları büyütmemi kendimce haksızlık olarak gördüğümdendir belki. Arda kalan ise öylece bir boşluk işte, daha ötesi yok. Nötr bir durum gibi. Hem insanoğlunun huyu bu, başımıza gelen en ufak sıkıntıyı içimizde biriktirip biriktirip dertlenirken, mutlu olayları aynı şekilde üst üste koymayı başaramıyoruz kimi zaman.

Tabi ki tüm genellemeler gibi bu genelleme de yanlış (Öyle güzel u dönüşü yaparım ki ahaha). Bu aralar çok nadiren karşılaşsam da arada öyle şeyler oluyor ki birkaç gün boyunca beni gülümsetmeyi başarıyorlar. Aslında birkaç ay oldu bu olay olalı, bir pazar sabahı otobüsle işe gidiyordum. Artık ben pazar günü çalışmaya isyan etmeyi bırakmış, otobüste bir yandan uyukluyor, bir yandan da müzik dinliyorken dışarıda da pıtır pıtır yağmur yağıyor. Dışarısı soğuk, otobüs sıcak. Yağmur var dışarıda, içeride ise kulaklıklardan taşan müzik. Bir ara gözümü açıyorum, karşımdaki manzara şu (yaşasın telefonların fotoğraf çekebilme özelliği)

Fotoğraftan o kadar anlaşılamıyor, o kadar güzel bir görüntüydü ki anlatamam. Cep telefonuyla çekildiği için renkler vs aslındaki kadar belli olmamış ama şöyle diyeyim, dışarıda güneş açmış, hava apaydınlık ve bu aydınlığın ortasında bir kemer şeklinde denizin üstünü kaplayan, ömrümde gördüğüm en net gökkuşağı. (Kadraja sadece bu kemerin ufacık bir yeri sığabildi). O anda sevdiğim bir şarkı çalıyor, saat 08:08 (saati böyle görmeyi severim nedense). Kesinlikle 'mutlu edici' bir andı.

Bir de mutlu etmekten bahsetmişken bu şarkıyı dinlemeye doyamıyorum:

Ezginin Günlüğü - Leyla

Sylvia Plath ablamızdan gelsin son olarak:

"I may never be happy, but tonight i am content"

ANAR'I SEVERİM. EVET.

2008-10-08T00:40:00.003+03:00

"(...)İhtiyarın sözlerini sonuna kadar dinledikten sonra Ölüm şunları söyledi:

- Hayatını değil, insanlığını isteseydim elbette korkardın. Ancak bu güzel hediye sana sonsuza kadar verildi. Onu senden geri almam mümkün görünmüyor. Bu bakımdan sen de benim gibi ölümsüzsün. Fakat birçok kişi için, insan olmanın keyfini ve zevkini çıkarmak değil, hayatı sürdürmek ve korumak daha önemli görünüyor. Ne pahasına olursa olsun yaşamaya çalışmakla, doğrusu çok büyük bir mutluluğu kaçırıyorlar. Acı ve ölüm korkuları onları yönetiyor. İşin kötüsü bu korkuya Tanrı diyorlar. Oysa dünyayı korkuyla değil, bir insanın gözleriyle görselerdi, Tanrı'yı görmüş olurlardı. (...)"

İhsan Oktay Anar, Efrâsiyab'ın Hikayeleri (2008). İletişim Yayıncılık, sf 139-40.

Mutlu Eylüller Sanaa !

2008-09-13T23:24:00.005+03:00

Bilmiyorum sadece benim çevremde mi durum bu ama insanların birçoğunun doğumgünü eylülde sanki. Hiçbir ay bu kadar çok doğumgünü kutlamıyorum, neredeyse her gün telefonun alarmı (ki kendisi normalde bir kenarda fotosentez yaparak veya paslanarak hayatını geçiriyor) "x'in doğumgünü bugüün!" diye bip bip ötmeye başlıyor. Şimdi hesaplamaya üşendim ama kafadan bu ay doğumgünü olan 15-20 tane arkadaş, kuzen vs sayabilirim sanırım.

Teker teker gelin nan, başım döndü!

HEY AHBAP, ÇEK O LANET OLASICA DUBLAJINI FİLMİMDEN !

2008-09-10T23:02:00.007+03:00

Her şeyin orijinali güzel ve buna filmler de dahil. Dublaj denen nane filmin bütün büyüsünü alıp götürüyor, geriye yapay bir şey kalıyor. Güzel dublajlar var tabi, özellikle animasyonların dublajları kimi zaman orijinalinden bile iyi olabiliyor ama diğer tür filmleri dublajla izlemek kesinlikle işkence.. Dvd kiraladığımızda bizim evdeki en temel mesele filmi altyazılı mı yoksa dublajlı mı izleyeceğimiz mevzusudur her zaman. Ben her zaman altyazılı izleme taraftarıyımdır, ama bu fikrimi söylediğimde gereksiz bir şekilde "Hah, ingilizce biliyorum/anlıyorum mu demek istiyorsun şimdi, ne artizlik taslıyorsun?" şeklinde abuk tepkilerle karşılaşsam da meselenin filmin İngilizce olmasında değil, seslerin ve konuşmaların gerçek hallerini duymak istiyor oluşumdan kaynaklı olduğunu anlatamıyorum. Sonuçta film İspanyolca da olsa, Çince de olsa o filmi dublajlı izlemem, izleyememem. Bilmiyorum feci rahatsız ediyor beni, o konuşmalar, arka plan sesleri dublajda çok yapay geliyor. Sırf bu yüzden yıllardır VCD formatındaki filmleri ya da televizyonda yayınlanan filmleri izlememeyi tercih ediyorum. (Cnbc-e istisna tabi, hayat damarım o benim ehrue)

Misal bir Snatch dublajlı izlenmemeli, oradaki komik aksanlar orijinal haliyle duyulmalı. Anlamak şart değil, duyulmalı işte. Neblim veya Al Pacino'nun karizmatik sesinden kaçılmamalı falan filan. Şimdi al şu 100.000 doları ve buradan toz ol dostum tamam mı? Hey lanet olsun, sana böyle araba kullanmayı kim öğretti ha?!

Çarşı Ruhun Yaşlanmasına Karşı !

2008-08-12T22:15:00.007+03:00

Günün sorusu: Ey ziyaretçi, bir baktın, arkadaşın oturmuş Finding Nemo (Kayıp Balık Nemo) izliyor. Tepkin ne olur?

a) "Ay bu çocukça şeyleri mi izliyorsun, kaç yaşındasın sen?" diye sorarım.
b) Sormaya bile vakit ayırmam, koşarak yangın merdiveninden kaçarım.
c) Sevmem ama sevene saygı duyarım, kenarda oturup kendi halimde takılırım.
d) "Hobaa, çok severim ben bunu" diye yanına kurulurum.
e) Hiçbiri
f) Her biri

Eğer bu soruya cevap olarak a veya b'yi seçtiysen çıkış sağ üst köşede, üstünde çarpı işareti olan kırmızı düğmeden. Kemerlerinizi iyi bağlayın, "a blog of one's own" iyi uçuşlar diler (Bu arada sanırım blogumun ismi konusunda birtakım anlaşmazlıklar var, neplim yalnızca adres çubuğunda yer alan isim, blog ismi değil :).) Geride kalanlara selam, yazıya devam.

Evet ne yazık ki böyle bir şey var, arada arkadaşlarını toplayıp lunaparka giden, en sevdiği kitaplardan biri Küçük Prens olan (bkz: alttaki yazı), animasyon izlemeyi seven birine rahatlıkla burun kıvrılabiliyor. Hele artık iş güç sahibi bir insan olmuşsanız aman aman. "Hiç senin gibi birine yakışıyor mu, çok şaşırdım!" Nesine şaşırıyorsun karşim? Lunaparka sadece 13 yaş altı gider diye bir kural vardı da ben mi bilemedim? Sonraa oturup heyecanla Harry Potter okuyup deli gibi de gülüyorum ve bunu söylemekten de çekinmiyorum, ama sonra al yine aynı tepki. (filmlerini genel olarak beğenmiyorum bu arada, sadece filmini izleyip de aman o ne öyle deyip karşıma dikilmeyin, bozuşuruz). Hmm öğrencilerime söylemiyorum bi tek, sonra hiç saygıları kalmayacak çocukların, zaten olduğumdan küçük gösteren bir insanım ahaha.

Biliyorum, farkındayım, çocukça davranış diye bir kategori var; ama benim bu kategoriye soktuğum şeyler farklı. Laubalilik, olur olmaz şeylere saçma sapan tepkiler, sulu ve ultra şımarık davranışları ben de sevmiyorum bittabi. Veya aslına bakarsanız "aman içimizdeki çocuk ölmesin, anı yaşayın, kuşlar böcekler" gibi kişisel gelişip kitaplarından ve bu tip muhabbetlerden de zerre hazzetmem. Benim sıkıntılı olduğum konu bu ikisinin arasındaki ayrımın yapılmaması, birinin diğerini de kapsarmış gibi gösterilmesi. Animasyon izleyen biri gayet ağır Fransız filmlerinden de hoşlanıyor olabilir; veya Harry Potter okuyan biri dünya klasiklerini de aynı zevkle okuyor olabilir. Ancak nedense bunu anlayamamakta direnen insanlar var. Ne diyelim, kendileri bilirler, daha fazla yazmayacağım, sıkıldım.

Not: Fotoğraf http://glimlach.deviantart.com/art/A-balloon-jump-83386429 adresinden alınmıştır. Telif ayağına kapımıza dayanmasınlar sonra.

2008-08-07T21:05:00.004+03:00

"- Hoşça kal, dedi çiçeğe Küçük Prens.
Ama çiçek yanıt vermedi.
- Hoşça kal, diye yineledi Küçük Prens.
Çiçek öksürdü. Sanmayın ki nezle olmuştu.
- Budalalık ettim, dedi sonunda. Senden özür diliyorum. Mutlu olmaya bak.
Küçük Prens kınanmamasına şaşırdı. Elinde havada tuttuğu fanusuyla orada kalakalmıştı. Bu dinginliğin, bu yumuşaklığın nedenini anlayamamıştı.
- Elbette seviyorum seni, dedi çiçek. Benim hatam yüzünden bunu hiç anlayamadın. Hiç önemi yok. Ama sen de benim kadar budalalık ettin. Mutlu olmaya bak... Şu fanusu da elinden bırak. İstemiyorum onu.
- Ama rüzgar...
- O kadar da nezle değilim... Gece serin hava iyi gelir bana. Ben bir çiçeğim.
- Ya hayvanlar...
- Kelebeklerle tanışmak istersem iki üç tırtıla da elbette katlanmalıyım. Anlaşılan kelebekler çok, çok güzel. Hem başka kim beni ziyaret edecek ki? Sen uzakta olacaksın. Büyük hayvanlara gelince, onlardan korkutuğum yok. Pençelerim var ya.
Bu arada saf saf dört dikenini gösteriyordu. Sonra ekledi:
- Boşuna dolaşıp durma öyle, sinir bozucu bir şey bu. Gitmeye karar vermişsin. Çek git.
Çiçek Küçük Prens'in onu ağlarken görmesini istemiyordu çünkü. O kadar gururlu bir çiçekti ki..."

(Küçük Prens (2006). Mavibulut Yayıncılık, sf.36)

rüzgarda savrulan yaprak misali

2008-07-27T22:00:00.012+03:00

Şimdiye kadar, özellikle de anne baba dırdırından falan bıktığımda, kendi başıma yaşama hayalleri kurduğumda şöyle düşünmüşümdür: "Keşke para kazanma endişesi vs olmasa, bütün gün evde tek başıma otursam, film izlesem, sadece arada sırada çıkıp arkadaşlarımla buluşsam. Reklamdaki gibi: 'Evdeki huzur, zenginlik işte budur.'" Kazın ayağı hiç de öyle değilmiş. İnsan evden çıkmalı, sosyalleşmeli, ve en önemlisi de bir amacı olmalıymış, ben bugünlerde bunu gördüm. Önünde herhangi bir hedefin bulunmaması, evde öylece boş boş oturmak mahvediyor insanı. Sanki dipsiz bir kuyuda sürekli düşüyor gibi. Aşağı, aşağı, aşağı... Sonunda ne var peki? Koca bir hiç herhalde. Aman isterse beton olsun, düşüp karpuzu yaralım ne fark eder ki? Onu o zaman düşünürüz, sallaa.

Büyük oranda mezuniyetten kaynaklanan bir sorun bu. Tabi ki benim açımdan. (Genişti, dar oldu bu aralar, tümleyeni de yok zavallının). İnsanda her zaman keşke yaz tatili gelse, vize bitse, final bitse, yaz olsa, hayat bayram olsa düşüncesi hakim oluyor, ama son sınıfa gelince birden tehlike çanları kırmızı kırmızı çalmaya başlıyor aniden. "Layn, nolucak okul bitince?!" cümlesi insanın beyninin bir köşesine çakılıveriyor. Allahım şu tez nolur bitsin artık, kafamdaki saçlar tükendi, tez bitmedi diye sayıklayarak sabahın köründe kalkıp önüne elli tane pdf formatında makale açtığın zamanlar bir anda özlenen zamanlara dönüşüveriyor (inanılmaz ama gerçek!). Çünkü o zaman amaç belli: tezi vaktinde yetiştirebilmek ve geçer bir not almak. O hedefi aşınca yerine yenisinin gelmesi gerekiyormuş meğer, biri bitip biri başlıyor yetti be dememek gerekirmiş.

Bu boşluk hissini geçen yatmadan önce şunu düşündüğümde fark ettim: "Hmm saati 9.30'a kurayım ama o saatte kalkamam ki, saat zaten 3'ü geçti. Hey bi dakika, 11'de kalkarım ben de nolacak ki, sanki yapacak bir şey mi var?" Halbuki çok değil, geçen yaz daha farklı düşünürdüm. O zaman da yaz tatili içindeydim, yine bu aylardaydım, yani değişen pek bir şey olmadı. Ama o zamanlar şimdikinden farklı olarak kaçta yatarsam yatayım en geç 9.30'ta kalkmam gerektiği düşüncesi bi yerlerde durur, 10'u biraz geçe bile kalkmış olsam bu duygu beni ufaktan ufaktan rahatsız ederdi. Sanki günün bütün bereketi kaçmış, yapılacak işler yetişmeyecekmiş gibi (Yapılacak önemli bir iş de yok halbuki). Şimdiyse üzerimde büyük bir uyuşukluk var ve "Aman erken kalksam ne fark eder, kalkıp da napıcam aq.." diyip yastığa biraz daha gömülmeyi tercih ediyorum. Kalk, elini yüzünü yıka, bilgisayar başında otur, kalkıp yemek ye (hatta onu bile yapma), otur otur yat. Bazen aynaya uzun uzun bakıp ne halde olduğumu inceliyorum (olur da kıçımı kaldırıp bi zahmet banyoya gidersem): Saçlar sabah elle şöyle biraz düzeltilmiş (taranmamış bile) lens takılmayıp direk gözlük takılmış, üstte kimi zaman pijama... Bazen ne bu hal diyip gidip üzerimi değiştiriyorum, saçımı başımı düzeltip keyfim yerindeyse göz kalemi sürüyorum, işte o kadar.

Bana evde oturmak yaramıyor, çalıştığım dersane bir buçuk hafta tatil oldu, bu hale geldim. Ve şuna eminim ki, internetsiz bir tatile ihtiyacım var (Fakat sırf evde bütün gün oturmanın bana iyi gelmediğini fark ettiğim için istifa etmeye korkuyorum). Çünkü uyuşukluğumun yüzde 83.5'i (oh yeah!) internet denen zararlı, allahın asalağı kımıl yaratık yüzünden.

Galiba insanın ciddi ciddi durup (şu aralar en çok yaptığım şey zaten durmak) hayattaki amacının ne olduğunu ve şu an bunun için ne yaptığını sorgulaması lazım.

Ben sorguladım, cevab veremedim. Sen de dene, güzel oluyor.

NEVERLAND YOLCUSU KALMASIN

2008-07-22T21:24:00.012+03:00

Her ne kadar her gördüğü şeyi isteyen ve olmayınca keder denizinde orkinos olan bir insan olmasam da, her insan gibi benim de keşke olsa diye dilediğim bazı isteklerim oluyor elbette. Bunların bazıları Acme'deki (hani özellikle roadrunner'da pek sık gördüğümüz gubik eşyaların hayali üreticisi) bütün ürünlerin sahibi olmak, Neverland'e gidebilmek, Victoria dönemi İngilteresinde kabarık elbiselerle dolaşmak, zaman yolculuğu yapabilmek, görünmez olabilmek, en yağlı patates kızartmalarına yumularak yine de sağlıklı olmak, canım sıkıldıkça tek harekette saçımın rengini, şeklini veya burnum, kaşım gözüm gibi şeyleri değiştirip sonra yine eski haline döndürmek gibi ütopik istekler olabilse de gidip Haneke'nin üç dvd'lik setini almak, çalıştığım işte devam edip etmemek konusunda bi karara varmak, daha önemlisi gelecekte ne yapmak istediğime karar verebilmek gibi yakın isteklerim de var. Bir de bu iki grubun arasında yer alan, gerçekleşmesi için zamana ve en önemlisi paraya ihtiyaç duyduğum şeyler yer almakta. Hemen örneklendirmek gerekirse iyi (mümkünse süper) bir şekilde Fransızca ve İtalyanca konuşabilmek, interrail yoluyla ülke ülke (İtalya ve Fransa?) gezinmek, profesyonel fotoğraf makinesi alıp çektiğim fotoğrafları photoshop'ta şekilden şekile sokmak gibi şeyler işte. İşte bu gruba dahil olan isteklerden biri de yan flüt çalabilmek. Hayır arkadaşım ilkokulda çaldığımız flüt değil, Süper Baba'nın melodisini ben de çalabiliyordum o flütle. Bu bahsettiğim yandaki resimde görmüş olduğumuz şey. Ney? (İğrençliğin zirvesine kamp kurarak ney değil flüt veya ney değil efendim diye sürdüresim geldi nedense. Her aklımıza geleni söyleyebildiğimiz ama herkesin durumdan memnun olduğu bir dünya da ütopik istek listesine eklenebilir. Ya da eklenmesin. Çünkü bu daha çok, Miss Turkey bilmemkaçta 15. sıradaki mankenin 'Elinden gelse neyi değiştirirdin?' sorusuna verebileceği bi cevaba benzedi.)

Tekrar konuya dönecek olursak, bu yan flüt denen meret çok güzel bir şey bence. İtirazı olanı aşağıdaki şarkının özellikle giriş kısmını dinlemeye davet ediyorum. Bir de onun ardından giren keman sesi var ki, ondan ayrı bir yazı konusu daha çıkar işte.

Ezginin Günlüğü - Hişt

Cennetten Az Önce Düşmüş İnsanlar

2008-07-16T18:29:00.008+03:00

"..yani bak komşu, ben ömründe hiç kimseyi kırmamış bir insanım." İşte aynen böyle buyurdu alt komşum. Üstelik şaka da yapmıyordu. Hoş zaten herhangi bir zamanda da genel olarak espri yapmamasını tercih ederdik ailecek. Gayet ciddiydi ve benim de bu fikre katılıp başımı onaylar bir tavırla yukarı aşağı aynı ciddiyetle sallamamı bekliyordu. Halbuki ben o dolmuşlarda camın önünde duran ve dolmuş hareket ettikçe kafalarını sallayan minik köpeklerden değildim ve o anda "Peki daha iki gün önce kapıya gelip car car bağıran kimdi sayın sütten çıkmış ak kaşık?" cümlesini dışımdan da söylememek için kendimi kasmakla ve gülmemi gizlemek için mümkün olduğunca yüz kaslarımı sabit tutmaya çalışmakla meşguldüm (ki bu sonuncusunda sanırım çok başarılı olamadım).

Evet var böyle insanlar ve şahsen kendilerinin hastasıyım. Hayır, bu söylediklerine gerçekten inanıyorlar bir de. Misal ben o komşunun kendini gerçekten öyle gördüğüne, yeni doğmuş bebekler gibi tertemiz hissettiğine falan eminim. Ona sorsan dünyadaki herkes kendisi gibi iyilik timsali birer insan olsa hayat bayram olacak, insanlar sokaklarda bellerinde hulahop çevirerek gezeceklerdir ama hayat işte naparsın. Oysa ben kendisinin asık suratından ve iğneliyici laflarından kaçınmak için her gördüğümde mümkün olduğunca yolumu değiştiriyorum, hatta bazen kapıyı çaldığında "Ölü taklidi yapsam gider mi acep?" diye aklımdan geçmiyor değil. Bilmiyorum, bir insan neyine bu kadar güvenip böyle bir iddiada bulunabilir, aklım mantığım almıyor.

Buna benzer olarak bir de şöyle bir şey var ki, bence en şahanesi bu: "Of ya, kahretsin, çevremdekileri de benim gibi zannediyorum, o yüzden kanıyorum herkesin her dediğine :((" veya şu: "Şekerim işte benim içim dışım bir, millet gibi yalakalık yapıp prim toplayamıyorum, içimden geçenleri olduğu gibi söylüyorum. Hep bu dürüstlüğüm yüzünden de kaybediyorum sonunda.". Şu da var: "En sevmediğim özelliklerim hiç kin tutamamam ve yalan söyleyememem." Ehehe tamam ben de ergenlik döneminde falan söyledim kabul ediyorum ama bi yaştan sonra samimiyetsiz görünüyor artık.

Hem bir Sezen Aksu şarkısında da dendiği gibi "Masum değiliiiiz, hiiiçbirimiz." Hah!

geçenlerde bi rüya gördüm..

2008-07-11T18:57:00.009+03:00

Bugün The Science of Sleep'i (ya da bizdeki adıyla Rüya Bilmecesi) izledim. Sonra durdum düşündüm, rüya denen şey ne ilginç nan dedim. Yalnız fark ettim de uzun zamandır ilginç rüyalar görmüyorum, görsem bile sabah kalktığımda ilginç bir rüya görmüş olduğumun farkında olarak ama bu rüyaya dair belli belirsiz birkaç sahne dışında hiçbir şey hatırlamayarak uyanıyorum. İki sene önce böyle değildi, hatırlıyorum da her akşam çok ilginç rüyalar görürdüm ve sabah kalktığımda her ayrıntısını hatırlardım. Bir de rüyamdaki her şey o gün yaşadıklarımla ilgili herhangi bir nesne, durum, kişi vs. olurdu. Ama bunlar kesinlikle çok alakasız nesneler ve kişilerdi hep, o gün aklımdan bir saniyeliğine geçen bir düşünce rüyanın temelini oluşturuyor olabilirdi örneğin.

Hemen bir örnek vermek isterim tam bu noktada, ama önce gün içinde yaşadığım birkaç olayı anlatmam lazım. Sıradan bir yaz günüydü, galiba rutin kontroller için dişçiye (diş hekimi? gusi bu noktada senin fikrini almak lazım erheureh) gitmiştim. Dönüşte mesaj gelmiş mi diye sözlüğü açtım. Robin'le ilgili bir başlık gördüm, oradan robin'in entrylerine atlayıp biraz göz gezdirdim. Mesajlarımı kontrol ettim, gelenlere cevap yazdım. O zamanlar deli gibi mesajlaştığım bir arkadaş vardı. Gerçi daha sonra arkamdan bi sürü işler çevirdiğini fark ettim ama o sıralar bunlardan habersizdim. Mutluydum. Yani sanırım. Hadi dedim televizyonu açayım bari. Cnbc-e'de Ghost Whisperer'ın ilk bölümü yayınlanıyordu ve bu bölüme konuk oyuncu olarak Prison Break'te ağzımın sularını akıtarak izlediğim Wentworth Miller'ı seçmişlerdi. İşte şimdi gerçekten mutluydum. Bu mutluluğum uzun sürmedi, çünkü bölümün sonuna gelmişlerdi ve Wentworth abiyle olan kısa yolculuğum az sonra bitti. İzmit'teki dayımları ve evimizin penceresinden görünen Yalova'yı düşündüm (binlerce düşüncenin arasından ışık hızıyla gelip geçtiler) ve bir güzel yattım uyudum. Rüyamda Taksim'de kendimi aniden bir eylemin ortasında buluyor ve panikle metro istasyonuna sığınıyordum. Bir baktım okuldan arkadaşlarım var. "Bizi de şimdi eylemci sanacaklar ama neyse ki görünmeden kaçtık" benzeri bi şeyler dedim ama cevapları "Sen öyle san, x-ray'le herkesin diş röntgenini çekmişler, kim buradaydı bilecekler" oldu. "Oo şit!" diyerek "Taksim- İzmit- Yalova- Robin- Mecidiyeköy" güzergahında giden metroya doğru koşturdum. Tam İzmit'i geçip Yalova istasyonuna varmıştık ki, metroya Wentworth Miller bindi. Yanına gidip konuşmaya başladım, "Hey dostum sen Wentworth Miller mısın gerçekten?" dedim. Öyle olduğuna beni inandırmaya çalıştı ama kuşkucu bir insandım hemen inanmadım. Ne zaman pembe T.C. kimliğini çıkarıp üzerindeki ismi gösterdi, işte o zaman inandım.

Hayal gücü ilginç bir şey.

yalnız olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu!

2008-07-06T19:14:00.025+03:00

Hani blogumun "ben" kısmında "tek başına gezmeyi, arkadaşlarıyla muhabbet etmeyi sever" diye bir kısım var (en azından şu an var, ileride orada yazılanlar silinebilir, düzeltilebilir); fark ettim de aslında çok da üzerinde düşünmeden yazdığım bu iki üç kelime benim karakterimi en çok yansıtan şeylerden biri. Tek başıma olmayı aslında çok seviyorum ama burada üzerinde durulması gereken nokta nasıl bir tek başınalıktan bahsedildiği (ahahah lirik soğanlık muslukları mı açılıyor yoksa? Yo dostum yo, bu yazı daha çok kişiliğime yönelik bir tespit amaçlı. Gerçi sonlara doğru kaymalar yaşanabilir bilmiyorum, söz vermiyim şimdi)

Neyse esas konuya dönecek olursak önce sosyal kelebeklere değinelim. Evet bu insanlar nerede bir davet, efendime söyliyim bir düğün dernek, arkadaş toplantısı olsun hemen giderler. Evde oturunca sıkıntı basar, kendilerini dışarı atmak isterler falan filan. Ben öyle değilim işte. Evde tek başıma durayım, başka kimse olmasın isterim mesela, ya da sıkılıp dışarı çıktığımda da yine yanımda kimse olmadan İstiklal'de gezmeyi, kitapçılara girip iki saat oyalanmayı, sinemaya gitmeyi, deniz kenarında bir çay bahçesinde oturmayı, ne bileyim otobüste bir yandan müzik dinleyip bir yandan dışarıya bakmayı/uyumayı çok severim. Hazır otobüs noktasına değinmişken şunu da belirtiyim, her gün otobüste karşılaştığım bir insan eğer bu her günün her gününde (tamlamaya gel) yanıma oturur, benimle yol boyunca muhabbet ederse pek de iyi yapmamıştır; çünkü o esnada içimden geçen istek biriyle konuşmaktan ziyade dışarıyı izleyip müzik dinlemektir kesin. Okula giderken çok olurdu bu (okuldan geçmiş zaman olarak bahsetmek ne ilginç), Mecidiyeköy'den otobüse bindiğimde mutlaka sınıftan birkaç kişi daha benimle birlikte o otobüste olurdu. Ben isterdim ki müzik dinleyeyim, sessiz sessiz oturayım, pencereden dışarı bakayım. Hatta sırf bu otobüs yolculuklarını çok sevdiğimden okula 25 dakikada giden otobüs yerine 45 dakikada gideni tercih ederdim öyle diyeyim. Ama nolurdu sonra, hemen bir arkadaşla karşılaşırdım, sessiz sedasız müzik dinleme planlarım suya düşerdi. İkinci sene ev değiştirip başka bir yerden gelip gitmeye başladığımdan bu sorun ortadan kalktı da üniversitenin ilk senesi bizim sınıfın yarısının yolunun geçtiği Mecidiyeköy'den gelip gittiğim için otobüste hiç yalnız kalamazdım. Çoğunlukla medeni bir insanın yapması gerektiği gibi kulaklıklarımı cebime tıkıp yanıma oturan arkadaşla çan çan çene çalsam da kimi zaman da bir iki cümle bir şey söyler, sonra başımı pencereye doğru döndürüp müzik dinlemeye devam ederdim. Bu halime rastlamış iki şanssız arkadaş sonradan söyledi, biri "Okulun ilk günlerinde arkadaş edinme çabası içindeyken otobüste seninle karşılaşmıştık, ben sohbet etmeye çalışırken sen hıı diye geçiştiriyordun" dedi (Çok ayıp). Diğeri de yanına oturduğumda hep müzik dinlerdin, konuşmazdın dedi. Doğru demiş. Tamam otobüste selamlaşalım, birbirimize gülümseyip günaydın diyelim, bunlar güzel şeyler ve toplum sağlığı açısından gerekliliklerine her zaman inanmışımdır. Ama lütfen yol boyunca konuşmayalım olur mu? Kişisel algılanmasın bi de, sonra "Beni galiba sevmedi bu" ya da "Aman ne soğuk insan" damgası yiyorum, normalde öyle değilim valla bak. Aslında arkadaşlarımla oturup muhabbet etmeyi ciddi seviyorum ama otobüste giderken yalnız oturmayı tercih eden bir insanım, kesinlikle o an yanıma gelen biriyle alakalı bir şey değil bu, genel karakterim napim. Sonra tabi bi de istisnalar var, o arkadaşla o gün özel olarak buluştuysam, beraber otobüsle bir yere gidiyorsak muhabbet etmeyi ben de severim o başka.

Konudan saptık yine, yalnız olma halinden bahsediyordum. Bu konuda yapılmış bir ayrım halihazırda mevcut; biz buna "seçilmiş yalnızlık" ve "itilmiş yalnızlık" demiyor muyuz? Bahsi geçen husus eğer seçilmiş yalnızlıksa ne ala memleket. Ama bir de itilmiş yalnızlık var, of ki of, duyguların en kötüsü. İngilizcedeki alone ve lonely arasındaki fark gibi (bir zahmet linklerdeki kelime tanımları okunursa daha rahat anlaşılabilir). Yani sen bu yalnızlığı kendin mi seçiyorsun, yoksa kendini birden içinde mi buluyorsun? İşte bu fark çok önemli. Her ne kadar yalnızlığı sevsem de beni aslında en çok sıkan şey doğrudan "lonely" hissetme olayıdır. Sonra bir de şöyle bir şey var, atıyorum x senin en yakın arkadaşın olsun, pekiii senin x'in top friends listesinde 7. sırada olmadığın ne malum? Ya da belki şu an aranız iyidir ama iki gün sonra seni listesinde 15.sıraya indirmeyeceği kesin mi? X, Y'yi, Y Z'yi sever, Z hiçbirini sallamaz, A hepsine göz kırpar, B de C kentinden D'ye saatte 50 km hızla giderse bu havuz kaç saatte dolar? Arkadaşlıklar başlı başına bilmemkaç bilinmeyenli denklem mübarek. Bi ilginç.

Her neyse, bu günlük tespitimizin sonuna geldik. Yazının başına dönecek olursak, "tek başına gezmeyi, arkadaşlarıyla muhabbet etmeyi sever" yazmışım demiştim. İşte ikisi de olmalı, biri olmayınca bir şeyler eksik oluyor. Önemli olan dengeyi tutturmak abicim, gerisi boş.

BAŞLIK YOK, UNUTTUM

2008-06-26T12:56:00.005+03:00

Son günlerdeki favori cümlem şu: "Ya dur bir şey diyecektim ben ama unuttum bak şimdi". Sonra düşün babam düşün neydi neydi diye. Bu konuda acil bir şeyler yapmam lazım, artık zeka oyunu mu çözerim, bir şeyler mi ezberlerim bilmiyorum.

Hatta buraya da bu konuyla ilgili bir şeyler daha yazacaktım ama onları da unuttum. Durum vahim.

PLANLAR, PLANLAR...

2008-06-24T15:12:00.012+03:00

Eh madem mezun oldum kendi kendime plan yapayım bari.

- Öncelikle napılacağına karar verilecek (bak sen!). Yani tamam mezun olduk da bundan sonra napıcaz kuzum? Öğrenciyken kolaydı, en yakın hedef o dersten geçmekti ama şimdi işler değişti. Ehrueh ben en iyisi yüksek lisans yapayım da öğrenciliğe devam edeyim. Evet.

- Yine de okuldan hocalarla görüşülüp fikirleri alınsın. Belki değişik yollar önerirler.

- Bunun dışında puzzle alayım, sonra onu çerçeveletip duvarıma asayım diyorum. Şu an başucumda asılı olan halı tüccarı tablosu (o da puzzle şeklinde) gibi yine bir tablo olsun diyorum. Monet falan olabilir, hatta yukarıdaki resimde görülen olabilir; yalnız o tablonun puzzle'ını yaparken anam ağlayabilir.

- Kitap! En önemli şeylerden biri. Uzun zamandır kitap okuma işini sallamaya başladım, eski günlerim aklıma geldikçe içim sızlıyor (Mazi kalbimde bir yaradır). Eskisi kadar olmasa bile kitaplara dönüş yapmam lazım. Kitapçılara girince gözüm dönüyor, cebimdeki son parayı orada harcayıp dönüyorum ama sonrası bir hiç. Ah hep bu internet yüzünden.

- Ve internet demişken bu hususta da acilen bir şey yapmak lazım. İnternette gereğinden fazla vakit geçiriyorum, sonra bi bakmışım gün bitmiş. Sözlük kullanımımı yavaş yavaş azaltıyorum, zaten en çok mesajlaştığım insan olan goldenwand bile bu aralar pek mesac atmıyor, o halde sözlüğe girmeme pek gerek yok gibi. Veya şöyle yapayım, gündüz bilgisayarı hiç açmayayım misal, bi tek akşam gireyim. Saat konusunda sonra karar veririm. Geçelim.

- Acilen spor yapmaya başlamam lazım, yoksa sonum annem gibi olacak ve bel ağrısıyla kıvranacağım. Evde kendi kendime yapmıyorum, iki gün sonra bırakıyorum, o yüzden spor salonuna yazılmam lazım. Ama önce kaliteli bir yer bulmam ve abimden maddi destek istemem gerekiyor.

- Canım filmlerim, planlarıma ayrıca dahil etmeme gerek yok, sizi izlemeye devam edeceğim zaten. Mutlu olun her nerede yaşıyor ve yaşatılıyorsanız.

Şimdilik bu kadar gibi, yeri geldikçe eklerim bir şeyler. Hadi bakalım hayırlısı, hop bir ki üç başla!

HOŞGELDİİİEM !

2008-06-24T12:04:00.008+03:00

Ben geldim!

Pek sevgili dünya kavuniçi (nam-ı diğer gusano) kuzusuyla bir zamanlar "hadi bu sefer de blog işine dadanalım" demiştik, hatta kendisi bir blog açmış, bir yazısını eklemiş, ancak sonra işlerinin yoğunluğu nedeniyle bir daha bir şey yazmamıştı. Ben de onla aynı zamanlarda (nisan ayına tekabül ediyor) bu blogu açtım, fakat bir türlü kafama göre bir template bulamamıştım. Bir sürü siteye bakmanın ve sıklıkla blogun şablonunu değiştirmenin sonunda bu görüntüde karar kıldım, üzerinde de epeyce bir oynama yaptım, bakalım ne zaman sıkılacağım.

Peki ama neden blog? Şöyle ki, şimdiye kadar birçok sitede daldan dala atladım ve bunların başında da sözlük yer alıyor. Her ne kadar bir zamanlar hevesle bir şeyler yazmak için uğraşsam da özellikle son zamanlarda dönen geyiklerden, türban tartışmalarından fenalık geldi biraz. Mesajlar da olsa hiç girmeyeceğim gibi. Sonra bir de güncem.com var. Orayı da günlüğüm gibi kullanıyordum ama sevmedim orayı da, burası daha güzel eheh.

Hmm son olarak blogumun ismi olan "a blog of one's own" ise (pencerenin en en tepesine bakılınca görülebilir) ismini bir Virginia Woolf eseri olan A Room of One's Own'dan alıyor.

Böyleyken böyle.